Watersnood 1953 65 jaar geleden.

WATERSNOOD OP 1 FEBRUARI 65 JAAR GELEDEN.
DIT MOGEN WE NOOIT VERGETEN!!

Bekijk en luister de 7 minuten durende documentaire dan weet je hoe het Hank verging in die rampnacht van 1 februari 1953. Bron: Archief*Kring Hank.

Zolang geleden maar voor velen onder ons nog heel dicht bij. Zij herinneren zich de nacht van 31 januari op 1 februari 1953 alsof het gisteren gebeurd was. Ja de radio nieuwsdienst liet in de avond op de verjaardag van Prinses Beatrix een waarschuwing uitgaan voor storm uit het Noord-Westen. Diensten werden geactiveerd maar niemand dacht eraan dat deze storm gepaard ging met een springtij. De storm groeide die nacht, toen iedereen vredig lag te slapen, uit naar orkaankracht. Een meters hoge vloedgolf werd de Delta opgestuwd. Overal begonnen noodklokken te luidden maar eigenlijk was het te laat. Tussen 5 en 6 uur in de ochtend bereikte de vloedgolf ook de dijken van Hank. Hiervoor waren de dijken bij Willemstad en rond het Haringvliet al bezweken als waren het dijkjes die kinderen op het strand zo graag bouwden.
Jan van Dinteren en zijn zoon Jo verlieten rond twaalf uur het café van Cor van Dinteren. (thans het appartementencomplex Biesboschzicht) Zij hadden op deze zaterdagavond de teeravond gehad van de biljartclub. Jan en Jo waren fanatieke biljarters. Met de opkomende storm begon het café al aardig te schudden, maar zolang de Nathalspolder niet volliep met water was er niks aan de hand was hun ervaring. Op weg naar huis hadden ze moeite zich staande te houden want de wind kwam zijwaarts over de dijk. Hun huis stond binnendijks op de dijk richting De Kurenpolder. Daar waar nu het monument voor de watersnood staat. Nog even lieten zij hun blik gaan over de Kurenpolder, een polder met lage kades, die altijd als eerste overstroomde, maar in de verste verte was er geen opkomend water te zien. Enigszins gerust gesteld gingen ze naar binnen, niet wetende in welke hel men uren later terecht zou komen.
Tegenover hun huis dat bestond uit een blokje van 5 woningen en een oude boerenschuur, woonde Louwke de Wit met zijn gezin. Het water beukte zodanig tegen zijn woonhuis annex sigarettenwinkeltje dat ze hun heil gingen zoeken bij de overburen, Jan van Dinteren.
Maar ook dit huis, waar ze inmiddels met 18 mensen in zaten, moest het ontgelden. Tussen de voordeur en de dijk stroomde het water al en een hoek van het huis werd weggeslagen zodat een vluchtweg naar de dijk was afgesneden. Zoon Jo, toen 17 jaar oud, pakte een bijl en begon een gat naar de buren te hakken in de tussenmuur. De enigste kans op nog redding. Via dit gat konden ze allen, inmiddels met 22 mensen, op de dijk komen. Het huis hier weer naast was al ingestort en een moeder met haar zoon riepen om hulp. Ook hier ging Jo met halsbrekende toeren op af en redde deze 2 mensen van een verdrinkingsdood.
De enige optie was toch maar het huisje van Louwke de Wit in te gaan en maar hopen dat dit zou blijven staan. Nauwelijks binnen met z’n allen begon dit huisje te schudden en stond op instorten. Het water stroomde echter al tussen de winkeldeur en de dijk. Wat nu? Ook hier bracht Jo redding en waagde de sprong naar de dijk. Met aan elkaar geknoopte lakens konden allen toch nog een stukje droge dijk bereiken.
Even verderop was Leo Leeggangers ook al heel de nacht in touw om haven en goed te redden en anderen in veiligheid te brengen. Tegen een huisje onder aan de dijk, naast dat van Jan van Dinteren, bulkte het water door het stroomgat met veel geweld tegen aan. De bewoners Knellis Wintermans en zijn vrouw zaten als ratten in de val. Jo en Leo bedachten zich geen moment en waadden tegen de stroming in door het ijskoude water naar dit huisje. De deur kon door de waterdruk al niet meer geopend worden, zodat ze zich genoodzaakt zagen een ruit in te slaan. Via dit raam konden Jo en Leo met vereende krachten de bewoners in veiligheid brengen op de dijk. Echte heldendaden, want onderuit gaan in deze sterke stroming en ijskoud water betekende onherroepelijk de dood.
Elders in Hank was het een en al kommer en kwel. Zo’ n 140 mensen werden met aken en roeiboten naar het klooster gebracht. Een solide gebouw maar niet berekent op zoveel mensen. De commandant van de genietroepen van de kazerne van Keizerveer gelaste dan ook een directe evacuatie zodra het licht zou worden. Het enige geluk dat Hank had, was de nabijheid van de kazerne van Keizersveer waardoor alle mensen met 6 stormboten naar de brug van Keizersveer werden gebracht waar bussen klaar stonden om ze naar Geertruidenberg te brengen. Velen Hankenaren brachten hier de nacht door in het parochiehuis in de Koestraat.
Met de familie Verbeek was het slechter vergaan. Hun noodwoning uit de oorlog werd in tweeën geslagen en vader en zoon Verbeek werden jammerlijk meegesleurd met de alles verwoestende vloedgolf. Ook op de Boerenverdriet probeerde vader van Wijk met zijn 2 zoons het vee naar droger oorden te brengen. Ook hier kwam als een verassing de vloedgolf over de polderkade en alle drie werden meegesleurd, de verdrinkingsdood tegemoet. Aan de Peerenboom bleef Leonardus Rijken te lang in zijn huisje. Het huis werd compleet weggespoeld en de vloedgolf sleurde Leonardus de diepte en de polder in. Wij hebben uit onze archieven wat foto’ s gehaald waarin de verwoesting van ons dorp duidelijk te zien is. Ook hebben we wat radio en filmfragmenten van het museum Beeld en geluid genomen waaruit telkens maar weer blijkt hoe de waterwolf deze nacht toeslag. Tot slot ziet en hoort u Mieke van den Boomgaard met haar lied ‘De Waterwolf’ geschreven door Ad van Velthoven. Onze bijdrage om deze nacht nooit te vergeten. Bekijk de 7 minuten durende documentaire samengesteld door Archief*Kring Hank.

Watersnoodramp 01 februari 1953  16.00 uur    65 jaar geleden.

Op dat tijdstip werden wij met de aak van ome Janus de Bodt uit ons huis aan de Kerkstraat gehaald. Tante Rika van de straatweg had met haar gezin ook haar heil gezocht bij ons op zolder. Met 20 mensen op deze zolder was veel te veel en te eten hadden we niet. Snel werden we naar het klooster gebracht maar daar bleek ook nog maar nauwelijks plaats meer, want velen hadden hier al een veilig heenkomen gezocht. Moeder overste liep maar te bidden maar haar gebed werd niet verhoord want even later bracht ome Janus een nieuwe lading mensen naar het klooster. Mensen die alles kwijt waren en alleen de kleren de ze droegen bij zich hadden.
Het is nu 65 jaar geleden dat deze ramp zich voltrok over Hank. Toen men op 2 februari 1953 de ravage in ogenschouw nam vond men het een godswonder dat hier in dit dorp “slechts” 6 doden te betreuren waren. Bij de foto’ s:
Het stroomgat bij Thé Pennings is provisorisch gedicht door de militairen. Het water werd weer gekeerd en langzaam begon het water te zakken in de straten van Hank. Op deze plaats heeft de Archief*Kring Hank een monument geplaatst. Lees het vorige verhaal op deze pagina en beleef mee hoe 22 mensen hier urenlang voor hun leven moesten vechten. Een van de gebroeders van Wijk van de Boerenverdriet vond men dood in een boom. En bij de laatste foto kijken Adrie en Drik van der Pluijm (groenteboer) troosteloos naar de ravage op hun erf. Niet wetend waar ze eerst moesten beginnen.
Foto’ s: Archief*Kring Hank.